Wij gebruiken cookies op deze site om uw gebruikerservaring te verbeteren.

Onze solidariteit is kostbaar.

We dragen zorg voor elkaar, in alle omstandigheden: dat is onze sociale zekerheid.

Onze levens, ze zijn verweven met elkaar. Als je valt, dan staan we klaar. Voor hem, voor haar. Er is ruimte om te groeien, om onze dromen waar te maken en om overeind te raken na een dosis pech. Dat is onze zekerheid. Een houvast voor wie uitvalt onderweg. We voelen ons gedragen, door hem, door haar, tijdens golven, pieken en dalen. We zorgen voor elkaar. Van weinig zijn we zeker, maar we weten: ja, dit werkt.

Jong en oud, met of zonder job, ziek of zonder zorgen, onze solidariteit is kostbaar. Ook morgen. Want iedereen steunt op iedereen. Samen, veilig en geborgen. Dat is onze sociale zekerheid.

Federale ministers geven aftrap van de campagne

Op 22 oktober gaven de federale ministers Frank Vandenbroucke, Pierre-Yves Dermagne en David Clarinval de aftrap van de campagne Tree of Trust.

De videostream van het evenement is integraal terug te bekijken op YouTube.

De speeches van de ministers vind je op de pagina met campagnemateriaal.

De sociale zekerheid als schokdemper in crisistijden

In tijden van crisis is de sociale zekerheid telkens de buffer die vele schokken opvangt.

Ook tijdens de coronacrisis speelde de sociale zekerheid haar maatschappelijke rol:

  • Het stelsel van tijdelijke werkloosheid voor arbeiders en bedienden garandeerde een inkomen aan 1, 3 miljoen gezinnen.
  • Onze uitstekend georganiseerde gezondheidszorg garandeerde de verzorging van meer 1,2 miljoen besmette landgenoten waarvan er een ongeveer 100.000 in het ziekenhuis moesten worden opgenomen. Door nauwe samenwerking tussen alle overheden is een ongeziene dynamiek van testen en vaccinatie op gang gekomen.
  • In april 2020 werd aan 32 % (75.000) van alle werkgevers voor 2,8 miljard euro uitstel van RSZ-betalingen gegeven tot het einde van het jaar. Er werden voor 554 miljoen euro aan RSZ-tewerkstellingssteun toegekend aan de bedrijven.
  • Met het overbruggingsrecht voor zelfstandigen werd aan 440.000 zelfstandige ondernemers, die er in deze moeilijke tijden alles aan deden om hun ondernemingen overeind te houden, voor 5,1 miljard euro steun gegeven.

Ik ben Mike Naert. Samen met Bjorn Ruytinx ben ik cafébaas van café Sport, vlak tegenover het station van Leuven en naast Het Depot.

Dus donderdag 12 maart was er 's avonds die persconferentie waar men aankondigde dat alles dicht moest, dus alle horeca, maar ook alle winkels, behalve de essentiële voedingswinkels. Dat alles dicht moest vrijdagavond om middernacht. Dat was toch, hoe noemen ze dat, een donderslag bij heldere hemel. Dat was eigenlijk totaal onverwacht. Ik denk dat het voor iedereen een grote verrassing was: Oei, ons café gaat dicht. En we hebben een groot café met veel volk en veel passage. Maar toch ook best wel wat vaste klanten. Die laatste avond is toch wel een vrij intense avond geweest, die vrijdag de 13de.

We wisten vrij snel dat er belangrijke compenserende maatregelen zouden komen. Vooral op vlak van personeel. Want horeca is qua personeel best wel intensief, qua aantal personeelsleden dat je nodig hebt om een keuken en een bar te doen draaien. En dat is het allerbelangrijkste geweest in heel het proces, het systeem van tijdelijke werkloosheid wegens corona. Maar ik denk dat we daar niet flauw over moeten doen, dat de Belgische overheid heel... heel goed gesteund heeft.

Ik denk dat we, als we kijken naar de landen rondom ons, ik denk dat we blij mogen zijn. Die drie maatregelen, het overbruggingsrecht voor zelfstandigen, tijdelijke werkloosheid voor de werknemers en de RSZ-steun, hebben ervoor gezorgd dat we de kop boven water konden houden en we onze zaak hebben kunnen doen overleven. Zonder die steunmaatregelen hadden we onmogelijk kunnen overleven. Dan hadden we de boeken moeten sluiten.

Zonder de coronasteunmaatregelen hadden we onze zaak moeten sluiten

Getuigenis van Mike


Voor Mike, die een café heeft in Leuven, sloegen de coronacrisis en de lockdown in als een bom. De steunmaatregelen van de overheid maakten gelukkig een groot verschil. Dankzij het overbruggingsrecht voor zelfstandigen, de RSZ-steun en de tijdelijke werkloosheid heeft zijn zaak de coronacrisis kunnen overleven.

Ik ben Mike Naert. Samen met Bjorn Ruytinx ben ik cafébaas van café Sport, vlak tegenover het station van Leuven en naast Het Depot.

Dus donderdag 12 maart was er 's avonds die persconferentie waar men aankondigde dat alles dicht moest, dus alle horeca, maar ook alle winkels, behalve de essentiële voedingswinkels. Dat alles dicht moest vrijdagavond om middernacht. Dat was toch, hoe noemen ze dat, een donderslag bij heldere hemel. Dat was eigenlijk totaal onverwacht. Ik denk dat het voor iedereen een grote verrassing was: Oei, ons café gaat dicht. En we hebben een groot café met veel volk en veel passage. Maar toch ook best wel wat vaste klanten. Die laatste avond is toch wel een vrij intense avond geweest, die vrijdag de 13de.

We wisten vrij snel dat er belangrijke compenserende maatregelen zouden komen. Vooral op vlak van personeel. Want horeca is qua personeel best wel intensief, qua aantal personeelsleden dat je nodig hebt om een keuken en een bar te doen draaien. En dat is het allerbelangrijkste geweest in heel het proces, het systeem van tijdelijke werkloosheid wegens corona. Maar ik denk dat we daar niet flauw over moeten doen, dat de Belgische overheid heel... heel goed gesteund heeft.

Ik denk dat we, als we kijken naar de landen rondom ons, ik denk dat we blij mogen zijn. Die drie maatregelen, het overbruggingsrecht voor zelfstandigen, tijdelijke werkloosheid voor de werknemers en de RSZ-steun, hebben ervoor gezorgd dat we de kop boven water konden houden en we onze zaak hebben kunnen doen overleven. Zonder die steunmaatregelen hadden we onmogelijk kunnen overleven. Dan hadden we de boeken moeten sluiten.

De sociale zekerheid: ons vangnet voor de uitdagingen van het leven

Niet iedereen heeft het geluk om gezond te zijn, een mooi inkomen te hebben, in een fijn huis te wonen of succes te hebben op school. Gemiste kansen op de arbeidsmarkt, ziekte, een faillissement of een echtscheiding kunnen zware gevolgen hebben.

De sociale zekerheid ondersteunt miljoenen Belgen die het nodig hebben, in elke fase van hun leven: bij werkloosheid, geboorte, ziekte, werk- of privéongevallen, jaarlijkse vakantie, pensioen… en nog veel meer. Niemand blijft in de kou staan.

“ Door het solidariteitsprincipe kunnen wij meer tijd met onze kinderen doorbrengen ”

Getuigenis van Anna

Mijn naam is Anna, ik ben 35 jaar. Ik werk momenteel als Project Officer en vroeger heb ik handbal gespeeld in Italië en Duitsland. Nu ben ik zwanger van mijn -ons- derde kindje. Ik heb een zoontje van vier en een dochtertje van twee jaar oud. Zo'n baby'tje is heel veel werk. Je moet ze heel veel liefde geven omdat ze die geborgenheid in het begin erg nodig hebben. Ze weten: mama en papa zijn er voor mij. Die hebben jou nodig. Bij dit kindje blijf ik drie maanden thuis. Dat is dan zwangerschapsverlof, daar heeft iedereen recht op en daarna neem ik nog een maandje ouderschapsverlof erbij. Zwangerschapsverlof is heel belangrijk omdat je dan tot rust kan komen. Je hebt al eentje rondlopen, tot dan had het kind de volle aandacht en plots komt daar een klein baby'tje bij en dan moeten ze mama en papa delen. Het solidariteitsprincipe, dat vind ik een heel mooi gegeven. Het is ook belangrijk dat wij tijd met onze kinderen kunnen doorbrengen. Indien dat in je gezin mogelijk is om wat langer thuis te blijven, dan zou ik iedereen aanraden dat te doen.

Ik ben Nicole Verstraeten, ik ben bijna 68 jaar oud en ik heb eigenlijk bijna mijn hele carrière voor de NMBS gewerkt. Nu, dat is niet altijd makkelijk geweest. Ik werd vrij jong alleenstaand met twee kinderen en dan is die combinatie echt wel ..., het is soms oplossingen zoeken. Ik heb ooit eens drie maanden familiaal verlof genomen omdat mijn dochter problemen had op school en ik haar daarbij wou helpen. En dat is daarmee ook gelukt. Helemaal op het einde van mijn loopbaan was het ook moeilijk omdat mijn moeder dementerend was en begeleiding nodig had. Dus als ik van mijn werk kwam moest ik me haasten naar haar huis want met haar dementie moest ze vrij nauw opgevolgd worden.

Gepensioneerd zijn, voor mij is dat echt een gevoel van vrijheid. Ik vind het geweldig. Ik ben een heel gelukkige gepensioneerde. Ik spreek regelmatig af met een paar goede vriendinnen, dan bezoeken we een tentoonstelling en gaan we ook eten. Dat hoort er altijd bij. En de kleinkinderen. Ik heb geweldige kleinkinderen. Vooral de jongste, die is nog maar 10. Ik pas daar af en toe op, hij komt regelmatig bij me logeren. Ik vind eigenlijk dat ik de oudste kleinkinderen, die zijn nu 18 en 20, veel te weinig gezien heb toen ik werkte. En toen ik niet langer werkte, waren ze al bijna pubers, dan heb je al wat je eigen leven. Alhoewel, mijn kleindochter studeert nu in Brugge, waar ik woon, en die komt regelmatig bij me logeren. Dat vind ik geweldig, da's echt tof.

Solidariteit in deze tijden is echt wel meer dan belangrijk. Ja, ik ben gelukkig met hoe het eraan toegaat bij ons. En ook dat er voor iedereen gezorgd wordt. Ik ben gelukkig. Ik heb het goed. Een ander mag het ook goed hebben. Ook degenen die een beetje pech hebben in het leven, die niet aan werk raken of niet zo gezond zijn als ik. Ik vind: daar moet voor gezorgd worden. Je kan maar gelukkig zijn als een ander dat ook is.

Ik ben Bregt, ik ben mama van een dochter van 16 met een meervoudige mentale en fysieke problematiek. Ik vind dat de maatschappij, België, enorm zorg draagt voor mensen die hulpbehoevend zijn of een beperking hebben door al de systemen: verhoogd kindergeld, inkomstvervangende uitkeringen, tussenkomsten, hulpmiddelen, ... Zodanig dat zij ook kunnen deel uitmaken van de maatschappij. Opgevangen worden. En niet aan hun lot worden overgelaten. De inkomstvervangende tegemoetkoming komt eigenlijk pas van pas als Imke 21 wordt. Want nu hebben we door haar handicap nog verhoogd kindergeld. Maar die stopt wanneer ze 21 wordt. Dan zou er niets zijn. Zij kan niet op de mutualiteit want daar heeft ze geen recht op: ze heeft niet gestudeerd en kan niet werken. Dus daar heeft de regering, het sociaal vangnet, voor een vervangend inkomen gezorgd. Ik vind het goed dat dit er is, anders zou zijn altijd afhankelijk zijn van de goodwill van anderen, mochten ik of de papa er niet meer zijn.

Ik vind het solidariteitsprincipe in België echt een mooi systeem, een geruststellend systeem ook. En ik betaal eigenlijk graag belastingen omdat ik weet dat het goed besteed wordt. Zonder dit denk ik altijd aan Amerikaanse toestanden waar dat veel minder is. Dan heb je het gevoel van: de happy few kunnen zich bepaalde dingen veroorloven en wie daar niet toe behoort zit in een sukkelstraatje en ik heb nu het gevoel van: oké, er is hier veel mogelijk en ik hoop dat dit lang zo kan blijven.

Hallo, ik ben Kylian, 13 jaar, en ik zit in het eerste middelbaar.

Ik ben Stella, de mama van Kylian.

Ik speelde een wedstrijd op woensdag. We begonnen te spelen en in het begin van de tweede helft kwam ik slecht neer op mijn arm na een tackle.

De arts die hem normaal moest ontvangen, was druk bezig met de huidige coronasituatie. We kregen in zijn plaats de spoedarts te zien. Hij onderzocht hem en nam snel een röntgenfoto. Ze zagen dat er een breuk was, maar hij moest nog een arts zien. Op maandag keerden we terug naar het ziekenhuis, toen zagen we de arts. Ze namen een scan en nog meer foto's. Daar zagen ze dat er wel degelijk een breuk was. Maar hij is nog jong, kinderen herstellen heel snel. Hij kreeg een gips en ze zeiden dat het zo zou lukken. Voor de foto's en alle andere dingen konden we rekenen op de mutualiteit. Het kostte ons niet meer dan ongeveer 300 euro. Ook de raadplegingen zullen nog worden terugbetaald. Dit systeem helpt iedereen van ons. De hele bevolking kan dezelfde zorgen krijgen. Door de solidariteit krijgen we allemaal de nodige medische zorgen.

Ik ben Emmanuel, ik werk in een bakkerij in Antwerpen, ik ben 35 jaar en momenteel woon ik nog alleen. Ik ben werkloos geweest in maart van 2020. Plots kwam er corona en alle restaurants en cafés moesten sluiten. Ik kan niet zeggen dat ik het moeilijk heb gehad tijdens die lockdown want ik kreeg toen een uitkering in plaats van mijn loon. Die was een beetje minder maar er was ook geen cinema dus ik ging niet naar de cinema of op café. Dus eigenlijk kwam het nog goed uit.

In de eerste week wisten we niet goed wat we moesten doen, maar daarna zagen we dat we gewoon iets op het internet konden invullen. In dit geval had ik vijf dagen na mijn aanvraag al een antwoord. Mocht ik dit niet hebben gehad, dan had ik zeer zwaar in de problemen gezeten. Die uitkering heeft mij echt enorm geholpen. Nu alles opnieuw toe is, zijn enkele van mijn collega's opnieuw op technisch werkloos gezet. En dan komt de opnieuw vraag: wat gaat met mij morgen gebeuren? Vandaag ben ik het, maar morgen is het iemand anders. En de dag erna nog iemand anders. We hebben elkaar nodig om goed te leven.

“ Je kunt pas gelukkig zijn als iemand anders ook gelukkig is ”

Getuigenis van Nicole

Ik ben Nicole Verstraeten, ik ben bijna 68 jaar oud en ik heb eigenlijk bijna mijn hele carrière voor de NMBS gewerkt. Nu, dat is niet altijd makkelijk geweest. Ik werd vrij jong alleenstaand met twee kinderen en dan is die combinatie echt wel ..., het is soms oplossingen zoeken. Ik heb ooit eens drie maanden familiaal verlof genomen omdat mijn dochter problemen had op school en ik haar daarbij wou helpen. En dat is daarmee ook gelukt. Helemaal op het einde van mijn loopbaan was het ook moeilijk omdat mijn moeder dementerend was en begeleiding nodig had. Dus als ik van mijn werk kwam moest ik me haasten naar haar huis want met haar dementie moest ze vrij nauw opgevolgd worden.

Gepensioneerd zijn, voor mij is dat echt een gevoel van vrijheid. Ik vind het geweldig. Ik ben een heel gelukkige gepensioneerde. Ik spreek regelmatig af met een paar goede vriendinnen, dan bezoeken we een tentoonstelling en gaan we ook eten. Dat hoort er altijd bij. En de kleinkinderen. Ik heb geweldige kleinkinderen. Vooral de jongste, die is nog maar 10. Ik pas daar af en toe op, hij komt regelmatig bij me logeren. Ik vind eigenlijk dat ik de oudste kleinkinderen, die zijn nu 18 en 20, veel te weinig gezien heb toen ik werkte. En toen ik niet langer werkte, waren ze al bijna pubers, dan heb je al wat je eigen leven. Alhoewel, mijn kleindochter studeert nu in Brugge, waar ik woon, en die komt regelmatig bij me logeren. Dat vind ik geweldig, da's echt tof.

Solidariteit in deze tijden is echt wel meer dan belangrijk. Ja, ik ben gelukkig met hoe het eraan toegaat bij ons. En ook dat er voor iedereen gezorgd wordt. Ik ben gelukkig. Ik heb het goed. Een ander mag het ook goed hebben. Ook degenen die een beetje pech hebben in het leven, die niet aan werk raken of niet zo gezond zijn als ik. Ik vind: daar moet voor gezorgd worden. Je kan maar gelukkig zijn als een ander dat ook is.

“ Het solidariteitsprincipe is een geruststellend systeem ”

Getuigenis van Bregt

Ik ben Bregt, ik ben mama van een dochter van 16 met een meervoudige mentale en fysieke problematiek. Ik vind dat de maatschappij, België, enorm zorg draagt voor mensen die hulpbehoevend zijn of een beperking hebben door al de systemen: verhoogd kindergeld, inkomstvervangende uitkeringen, tussenkomsten, hulpmiddelen, ... Zodanig dat zij ook kunnen deel uitmaken van de maatschappij. Opgevangen worden. En niet aan hun lot worden overgelaten. De inkomstvervangende tegemoetkoming komt eigenlijk pas van pas als Imke 21 wordt. Want nu hebben we door haar handicap nog verhoogd kindergeld. Maar die stopt wanneer ze 21 wordt. Dan zou er niets zijn. Zij kan niet op de mutualiteit want daar heeft ze geen recht op: ze heeft niet gestudeerd en kan niet werken. Dus daar heeft de regering, het sociaal vangnet, voor een vervangend inkomen gezorgd. Ik vind het goed dat dit er is, anders zou zijn altijd afhankelijk zijn van de goodwill van anderen, mochten ik of de papa er niet meer zijn.

Ik vind het solidariteitsprincipe in België echt een mooi systeem, een geruststellend systeem ook. En ik betaal eigenlijk graag belastingen omdat ik weet dat het goed besteed wordt. Zonder dit denk ik altijd aan Amerikaanse toestanden waar dat veel minder is. Dan heb je het gevoel van: de happy few kunnen zich bepaalde dingen veroorloven en wie daar niet toe behoort zit in een sukkelstraatje en ik heb nu het gevoel van: oké, er is hier veel mogelijk en ik hoop dat dit lang zo kan blijven.

“ In dit systeem krijgt iedereen een gelijke behandeling in de gezondheidszorg ”

Getuigenis van Kylian en Stella

Hallo, ik ben Kylian, 13 jaar, en ik zit in het eerste middelbaar.

Ik ben Stella, de mama van Kylian.

Ik speelde een wedstrijd op woensdag. We begonnen te spelen en in het begin van de tweede helft kwam ik slecht neer op mijn arm na een tackle.

De arts die hem normaal moest ontvangen, was druk bezig met de huidige coronasituatie. We kregen in zijn plaats de spoedarts te zien. Hij onderzocht hem en nam snel een röntgenfoto. Ze zagen dat er een breuk was, maar hij moest nog een arts zien. Op maandag keerden we terug naar het ziekenhuis, toen zagen we de arts. Ze namen een scan en nog meer foto's. Daar zagen ze dat er wel degelijk een breuk was. Maar hij is nog jong, kinderen herstellen heel snel. Hij kreeg een gips en ze zeiden dat het zo zou lukken. Voor de foto's en alle andere dingen konden we rekenen op de mutualiteit. Het kostte ons niet meer dan ongeveer 300 euro. Ook de raadplegingen zullen nog worden terugbetaald. Dit systeem helpt iedereen van ons. De hele bevolking kan dezelfde zorgen krijgen. Door de solidariteit krijgen we allemaal de nodige medische zorgen.

“ We hebben elkaar nodig om goed te leven. “

Getuigenis van Emmanuel

Ik ben Emmanuel, ik werk in een bakkerij in Antwerpen, ik ben 35 jaar en momenteel woon ik nog alleen. Ik ben werkloos geweest in maart van 2020. Plots kwam er corona en alle restaurants en cafés moesten sluiten. Ik kan niet zeggen dat ik het moeilijk heb gehad tijdens die lockdown want ik kreeg toen een uitkering in plaats van mijn loon. Die was een beetje minder maar er was ook geen cinema dus ik ging niet naar de cinema of op café. Dus eigenlijk kwam het nog goed uit.

In de eerste week wisten we niet goed wat we moesten doen, maar daarna zagen we dat we gewoon iets op het internet konden invullen. In dit geval had ik vijf dagen na mijn aanvraag al een antwoord. Mocht ik dit niet hebben gehad, dan had ik zeer zwaar in de problemen gezeten. Die uitkering heeft mij echt enorm geholpen. Nu alles opnieuw toe is, zijn enkele van mijn collega's opnieuw op technisch werkloos gezet. En dan komt de opnieuw vraag: wat gaat met mij morgen gebeuren? Vandaag ben ik het, maar morgen is het iemand anders. En de dag erna nog iemand anders. We hebben elkaar nodig om goed te leven.

Hoe werkt de sociale zekerheid?

We dragen er allemaal voor bij. Het geld voor de sociale zekerheid komt voor het grootste deel uit een heffing op het loon: de sociale bijdrage. Een stuk daarvan wordt betaald door de werknemer, een ander stuk door de werkgever. En er wordt flink wat bijgepast door de overheid.

In de sociale zekerheid draait alles om solidariteit. Werkgevers betalen mee voor hun werknemers. Werknemers betalen voor zieken of gepensioneerden. Rijken betalen voor armen. Iedereen draagt bij, zodat niemand achterblijft.

Zo wordt de sociale zekerheid ‘paritair’ beheerd. Vertegenwoordigers van de werkgevers en de vakbonden overleggen samen over het beleid dat gevoerd moet worden. Vaak krijgt u uitkeringen niet rechtstreeks van de overheid. Bij ziekte of invaliditeit, bijvoorbeeld, is het uw ziekenfonds dat uitbetaalt.

Ik ben Stefan Ifrim, de oprichter en de manager van een kantoor van Growth Hacking in Brussel. Ik heb nu 4 medewerkers. Het doel van de sociale zekerheid is zoveel mogelijk toegang te geven of toch hinderpalen weg te werken voor toegang tot de gezondheidszorg. Onze medewerkers hebben al vaak een beroep kunnen doen op sociale diensten, zowel bij geboorten of bij vakanties, als bij opleidingen en tal van mogelijkheden die de sociale zekerheid biedt.

Ik ben me ervan bewust dat we in Europa vergeten dat dit een recht is en dat iedereen er recht op heeft, ongeacht zijn sociale of financiële situatie. We hebben altijd toegang tot de gezondheidszorg. Een enorm voordeel dat er in andere landen niet is. De sociale zekerheid is er voor de gezondheid en het welzijn van onze medewerkers en van onszelf. Dat biedt een enorm voordeel. Ik ben trots dat ik dat kan doen en eraan kan bijdragen en daarvoor solidair kan zijn met de rest van de maatschappij. We zijn geen ontwikkelde samenleving als we elkaar niet ondersteunen. Iedereen moet zich bewust zijn van elkaar, we moeten elkaar helpen en op onze manier daaraan deelnemen. We hebben die solidariteit nodig om buiten te kunnen komen.

“ Ik ben fier om bij te dragen en solidair te zijn “

Getuigenis van Stefan


Stefan is ondernemer in Brussel. Zijn 4 werknemers plukken de vruchten van de sociale zekerheid wanneer ze die nodig hebben. Voor Stefan is het duidelijk: hij ziet de positieve gevolgen van zijn bijdrage aan de sociale zekerheid en haar solidariteitsprincipe.

Ik ben Stefan Ifrim, de oprichter en de manager van een kantoor van Growth Hacking in Brussel. Ik heb nu 4 medewerkers. Het doel van de sociale zekerheid is zoveel mogelijk toegang te geven of toch hinderpalen weg te werken voor toegang tot de gezondheidszorg. Onze medewerkers hebben al vaak een beroep kunnen doen op sociale diensten, zowel bij geboorten of bij vakanties, als bij opleidingen en tal van mogelijkheden die de sociale zekerheid biedt.

Ik ben me ervan bewust dat we in Europa vergeten dat dit een recht is en dat iedereen er recht op heeft, ongeacht zijn sociale of financiële situatie. We hebben altijd toegang tot de gezondheidszorg. Een enorm voordeel dat er in andere landen niet is. De sociale zekerheid is er voor de gezondheid en het welzijn van onze medewerkers en van onszelf. Dat biedt een enorm voordeel. Ik ben trots dat ik dat kan doen en eraan kan bijdragen en daarvoor solidair kan zijn met de rest van de maatschappij. We zijn geen ontwikkelde samenleving als we elkaar niet ondersteunen. Iedereen moet zich bewust zijn van elkaar, we moeten elkaar helpen en op onze manier daaraan deelnemen. We hebben die solidariteit nodig om buiten te kunnen komen.